Bay St. John’a gelince, kız kardeşleriyle benim aramda bu kadar doğal ve hızlı gelişen yakınlık, onunla aramda oluşmadı. Aramızdaki mesafenin bir nedeni, onun evde nispeten az bulunmasıydı: zamanının büyük bir kısmını, cemaatine dağılmış hâlde yaşayan hasta ve yoksulları ziyaret etmeye adadığı anlaşılıyordu. Hiçbir hava…

“Zaten elinden gelen her dürüst işi yapmaya hazır olduğunu söyledi,” diye yanıtladı Diana benim adıma; “ve biliyorsun, St. John, yardım edecek kimseyi seçme şansı yok: senin gibi huysuz insanlara katlanmak zorunda.” “Terzi olacağım; basit işçi olacağım; hizmetçi, hemşire kızı olacağım, başka yapabileceğim bir şey…

“Şimdi onu daha fazla konuşturma, St. John,” dedi Diana, duraksadığım sırada; “o belli ki henüz heyecanlanmaya uygun değil. Gelin kanepede oturun, Miss Elliott.” Takma adımı duyunca istemsiz bir irkilme yaşadım; yeni adımı unutmuşum. Hiçbir şeyin gözünden kaçmadığı belli olan Bay Rivers bunu hemen fark…

Diana gülümsedi. “Neden, St. John, on yedi ya da on sekiz yaşından büyük olamaz,” dedi. “Yaklaşık on dokuz yaşındayım: ama evli değilim. Hayır.” Yüzümde bir sıcaklık yükseldi; çünkü evlilikten söz edilmesi acı ve sarsıcı anıları uyandırmıştı. Hepsi utanç ve heyecanımı gördü. Diana ve Mary…

Bu ince bir tasvir değil mi, okuyucu? Yine de onu anlatan kişi, kimseye nazik, uysal, etkilenebilir veya hatta sakin bir doğaya sahip olduğu izlenimini neredeyse vermiyordu. Şimdi oturduğu hâlde sessizdi, ama burun deliklerinde, ağzında, kaşlarında, bana göre, huzursuz, sert veya arzulu öğelerin bulunduğunu gösteren…