“Yine de tek başıma yaşayamazdım; bu yüzden metreslerin arkadaşlığını denedim. İlk seçtiğim Celine Varens’ti — bir insanın geçmişine dönüp baktığında kendinden tiksinmesine yol açan adımlardan biriydi bu. Sen onun nasıl biri olduğunu ve aramızdaki ilişkinin nasıl sona erdiğini zaten biliyorsun. Ondan sonra iki kişi…

“Peki efendim,” dedim, o bir an duraksadığında, “onu buraya yerleştirdikten sonra ne yaptınız? Nereye gittiniz?” “Ne mi yaptım, Jane? Kendimi bir ateşböceğine, bir hayalet ışığına dönüştürdüm. Nereye gittim? Mart rüzgârının ruhu kadar başıboş ve yabanıl dolaşmalara atıldım. Kıtaya yöneldim; onun bütün topraklarında dolambaçlı yollar…

“Şimdi, efendim, devam edin; onun deli olduğunu öğrendiğinizde ne yaptınız?” “Jane, umutsuzluğun eşiğine geldim; beni uçurumdan ayıran tek şey, özsaygımdan arta kalan bir kırıntıydı. Dünyanın gözünde kuşkusuz kirli bir onursuzlukla kaplanmıştım; ama kendi gözümde temiz kalmaya karar verdim—son ana dek onun suçlarının bulaşıcılığını reddettim…

“Gelinimin annesini hiç görmemiştim; öldüğünü sanıyordum. Balayı biter bitmez yanıldığımı öğrendim; ölü değildi, deliydi ve bir akıl hastanesine kapatılmıştı. Bir de küçük erkek kardeşi vardı — tamamen dilsiz, budala bir zavallı. Senin de gördüğün büyük kardeş ise (tüm akrabalarından nefret etmeme rağmen ondan nefret…