“Adèle’den ve Thornfield’dan ayrılmalıyım. Sizinle bütün ömrüm boyunca vedalaşmalıyım; yabancı yüzler, yabancı manzaralar arasında yeni bir hayata başlamalıyım.” “Elbette; yapman gerekenin bu olduğunu sana söylemiştim. Benimle ayrılma meselesindeki deliliği geçiyorum. Sen, bana ait olman gerektiğini kastediyorsun. Yeni hayata gelince—o da yerli yerinde: yine de…

Yeniden yürümeye başladı; fakat çok geçmeden tekrar durdu—bu kez tam önümde. “Jane! Aklın sesini dinleyecek misin?” dedi; eğilip dudaklarını kulağıma yaklaştırdı. “Çünkü dinlemezsen, zor kullanmayı deneyeceğim.”Sesi boğuktu; bakışlarında, katlanılmaz bir bağdan kopup başıboş bir vahşete sürüklenmek üzere olan bir adamın hali vardı. Bir an…

“Efendim,” diye sözünü kestim, “o talihsiz kadın karşısında acımasızsınız: ondan nefretle, kindar bir tiksintiyle söz ediyorsunuz. Bu zalimce—deliliğinin elinde değil.” “Jane, benim küçük sevgilim (sana böyle diyeceğim; çünkü öylesin), ne söylediğini bilmiyorsun; beni yine yanlış yargılıyorsun: onu sevmeyişimin sebebi deliliği değil. Sen delirmiş olsaydın,…