“Evet; iki ya da üç tane. Zaten ancak o kadarına iş vardı.”
Düşündüm. Artık sona dayanmıştım. Gereklilikle yüz yüzeydim. Hiçbir kaynağı, hiçbir dostu, tek bir parası bile olmayan birinin durumundaydım. Bir şey yapmalıydım. Ama ne? Bir yere başvurmalıydım. Peki nereye?
“Yakınlarda hizmetçiye ihtiyaç duyulan bir yer bilip bilmediğini” sordum.
“Hayır,” dedi; “bilemezmiş.”
“Buranın başlıca geçim kaynağı neydi? İnsanların çoğu ne iş yapardı?”
“Kimi çiftliklerde gündelikçi,” dedi; “çoğu da Bay Oliver’ın iğne fabrikasında ya da dökümhanede çalışır.”
“Bay Oliver kadın çalıştırır mı?”
“Hayır; orası erkek işi.”
“Peki kadınlar ne yapar?”
“Bilmem,” diye cevap verdi.
“Kimi bir iş yapar, kimi başka. Fakirler ellerinden geldiğince geçinmeye çalışır.”
Sorularımdan yorulmuş gibiydi; doğrusu, onu sıkıştırmaya ne hakkım vardı ki? Bir-iki komşu içeri girdi; sandalyeye ihtiyaç olduğu belliydi. Vedalaştım. Sokağın yukarısına doğru yürüdüm; giderken sağlı sollu bütün evlere baktım; ama hiçbirine girmek için ne bir bahane ne de bir teşvik bulabildim. Bir saatten fazla, köyün içinde dolaştım; kimi zaman biraz uzaklaştım, sonra geri döndüm. Sonunda, iyice tükenmiş ve artık açlıktan büyük acı çeker hâlde, bir sokağa saptım ve çitin altında oturdum. Ancak birkaç dakika geçmeden yeniden ayağa kalktım; yine bir şey arıyordum—bir imkân, ya da hiç olmazsa yol gösterecek birini.
Sokağın sonunda, önünde son derece düzenli ve parlak çiçeklerle dolu bir bahçesi olan, sevimli küçük bir ev duruyordu. Orada durdum. O beyaz kapıya yaklaşmak ya da parlayan tokmağı çalmak için ne işim vardı? O evin sakinlerinin bana yardım etmesinde nasıl bir çıkar olabilirdi? Yine de yaklaştım ve kapıyı çaldım. Yumuşak yüzlü, temiz giyimli genç bir kadın kapıyı açtı. Umutsuz bir yürekten ve bayılmak üzere olan bir bedenden çıkması beklenecek kadar güçsüz, titrek ve kısık bir sesle, burada bir hizmetçiye ihtiyaç olup olmadığını sordum.