Işık hâlâ oradaydı; yağmurun içinde soluk ama sabit bir şekilde parlıyordu. Tekrar yürümeye çalıştım: tükenmiş uzuvlarımı yavaşça ona doğru sürükledim. Işık, tepe üzerinden eğimli olarak, geniş ve bataklık bir alanı aşmamı sağladı; burası kışın geçilemez olurdu ve yazın ortasında bile su sıçrıyor, zemin sallanıyordu.…

Bana bakakaldı.“Anne!” diye seslendi, “burada bir kadın var, şu lapayı ona vermemi istiyor.” İçeriden bir ses cevap verdi:“Eh kızım, dilenciyse ver gitsin. Domuzun ihtiyacı yok zaten.” Kız, katılaşmış lapayı avucuma boşalttı; ben de onu açgözlüce yedim. Islak alacakaranlık koyulaşırken, bir saatten fazladır yürümekte olduğum,…

“O kadar uzağa değil—yaklaşık üç mil. Babasının ani ölümü nedeniyle çağrılmıştı: şu anda Marsh End’deydi ve muhtemelen orada iki hafta daha kalacaktı.” “Evde bir hanımefendi var mıydı?” “Hayır, yalnızca o vardı, ve o da ev yöneticisiydi;” ve onun hakkında, okuyucu, ihtiyacım olduğu için dile…

‘Not so far—happen three mile. He had been called away by the sudden death of his father: he was at Marsh End now, and would very likely stay there a fortnight longer.’ ‘Was there any lady of the house?’ ‘Nay, there was naught but…

“Hayır,” dedi; “biz bir hizmetçi tutmuyoruz.” “Bana herhangi bir iş bulabileceğim bir yer söyleyebilir misiniz?” diye devam ettim. “Ben buraya yabancıyım, tanıdığım yok. Bir iş istiyorum: ne olursa olsun.” Ama benim için düşünen ya da bir yer arayan kişi o değildi; üstelik, gözlerinde, karakterim,…

“Evet; iki ya da üç tane. Zaten ancak o kadarına iş vardı.” Düşündüm. Artık sona dayanmıştım. Gereklilikle yüz yüzeydim. Hiçbir kaynağı, hiçbir dostu, tek bir parası bile olmayan birinin durumundaydım. Bir şey yapmalıydım. Ama ne? Bir yere başvurmalıydım. Peki nereye? “Yakınlarda hizmetçiye ihtiyaç duyulan…

Doğrudan fundalığa daldım; kahverengi bozkır yamacını derin derin yaran bir oyuk gördüm, ona doğru ilerledim; koyu renkli bitki örtüsünün içinde dizlerime kadar bata çıka yürüdüm; kıvrıldıkça onunla birlikte döndüm ve gizli bir köşede, yosun karasıyla örtülmüş granit bir kaya çıkıntısı bulunca, altına oturdum. Etrafımı…

“Kızım, ayartıdan kaç.”“Anne, kaçacağım.” Bu yanıtı, o vecd hâlindeki düşten uyandıktan sonra verdim. Hâlâ geceydi; ama temmuz geceleri kısadır: gece yarısından kısa bir süre sonra tan söküyordu. “Üzerime düşen göreve başlamak için erken sayılmaz,” diye düşündüm. Kalktım; zaten giyinik sayılırdım, yalnızca ayakkabılarımı çıkarmıştım. Çekmecelerimde…