Işık hâlâ oradaydı; yağmurun içinden solgun ama kararlı bir biçimde parlıyordu. Yeniden yürümeye çalıştım: tükenmiş uzuvlarımı yavaşça ona doğru sürükledim. Işık beni tepenin yamacından eğri bir hatla, geniş bir bataklığın içinden geçirdi; bu bataklık kışın aşılmaz olurdu, yazın en hararetli zamanında bile sıçrayan, titreyen…

Whitcross’a yeniden vardığımda, artık yükseklerde ve yakıcı olan güneşten uzağa uzanan bir yolu izledim. Seçimimi belirleyen başka hiçbir neden yoktu. Uzun süre yürüdüm; sonunda, neredeyse gücümün yettiği kadarını yaptığımı, beni neredeyse alt eden yorgunluğa artık vicdanen boyun eğebileceğimi düşündüğüm anda—zorla sürdürdüğüm bu hareketi gevşetip,…