“Benden uzak olma, çünkü bela yakındır; yardım edecek kimse yoktur.”
O gerçekten yakındı; ve ben onu önlemek için göğe hiç dua kaldırmamıştım, ne ellerimi birleştirmiş, ne dizlerimi bükmüş, ne de dudaklarımı oynatmıştım—işte geldi: tam bir şiddetle üzerime döküldü sel. Tüm yaşamımın bilinci—yıkılmış, aşkım kaybolmuş, umudum sönmüş, inancım ölmek üzere—tek bir kasvetli kütle hâlinde, kudretli ve ağır bir biçimde üzerimde dalgalandı. O acı saat tarif edilemez; hakikaten, “sular ruhuma girdi; derin çamura battım; ayakta duracak bir şey hissetmedim; derin sulara girdim; sel beni sardı.”
