“Evet efendim.” “Ve giyindin mi?” “Evet.” “O zaman sessizce dışarı çık.” Emrine uyup sessizce yürüdüm. Mr. Rochester galeride, elinde bir ışıkla duruyordu. “Seni istiyorum,” dedi, “şu yoldan gel: acele etme ve sessiz ol.” Terliklerim inceydi; paspaslı zeminde kedice sessiz adımlarla yürüyebiliyordum. O galeriden süzülerek…