“Öldü mü?” diye tekrar etti Diana. “Evet.” Diana, kardeşinin yüzüne keskin bir bakış dikti. “Peki ya sonra?” diye alçak bir sesle sordu. “Ne olacak Die?” diye yanıtladı o, yüzünde mermer gibi bir hareketsizlikle. “Ne olacak? Hiç—hiçbir şey. Oku.” Mektubu onun kucağına attı. Diana göz…

“Evet; ve onlar gittiklerinde Morton’daki papaz evine döneceğim: Hannah bana eşlik edecek; ve bu eski ev kapatılacak.” Birkaç saniye bekledim, konuyu ilk açtığı şekilde sürdürmesini umarak; fakat sanki başka bir düşünceye dalmış gibiydi: bakışı, beni ve işimi tamamen unuttuğunu gösteriyordu. Onu, benim için yakın…

Vaaz sakin bir şekilde başladı—ve gerçekten, ses tonu ve vurgusu açısından sonuna kadar sakin kaldı: içten hissedilen ama sıkı şekilde dizginlenmiş bir coşku, kısa sürede belirgin vurgulara yansıdı ve sinirli, canlı bir üslup kazandırdı. Bu, sıkıştırılmış, yoğunlaştırılmış ve kontrollü bir güç kazandı. Vaiz’in gücü…

Bay St. John’a gelince, kız kardeşleriyle benim aramda bu kadar doğal ve hızlı gelişen yakınlık, onunla aramda oluşmadı. Aramızdaki mesafenin bir nedeni, onun evde nispeten az bulunmasıydı: zamanının büyük bir kısmını, cemaatine dağılmış hâlde yaşayan hasta ve yoksulları ziyaret etmeye adadığı anlaşılıyordu. Hiçbir hava…

“Zaten elinden gelen her dürüst işi yapmaya hazır olduğunu söyledi,” diye yanıtladı Diana benim adıma; “ve biliyorsun, St. John, yardım edecek kimseyi seçme şansı yok: senin gibi huysuz insanlara katlanmak zorunda.” “Terzi olacağım; basit işçi olacağım; hizmetçi, hemşire kızı olacağım, başka yapabileceğim bir şey…

“Şimdi onu daha fazla konuşturma, St. John,” dedi Diana, duraksadığım sırada; “o belli ki henüz heyecanlanmaya uygun değil. Gelin kanepede oturun, Miss Elliott.” Takma adımı duyunca istemsiz bir irkilme yaşadım; yeni adımı unutmuşum. Hiçbir şeyin gözünden kaçmadığı belli olan Bay Rivers bunu hemen fark…

Diana gülümsedi. “Neden, St. John, on yedi ya da on sekiz yaşından büyük olamaz,” dedi. “Yaklaşık on dokuz yaşındayım: ama evli değilim. Hayır.” Yüzümde bir sıcaklık yükseldi; çünkü evlilikten söz edilmesi acı ve sarsıcı anıları uyandırmıştı. Hepsi utanç ve heyecanımı gördü. Diana ve Mary…

Bu ince bir tasvir değil mi, okuyucu? Yine de onu anlatan kişi, kimseye nazik, uysal, etkilenebilir veya hatta sakin bir doğaya sahip olduğu izlenimini neredeyse vermiyordu. Şimdi oturduğu hâlde sessizdi, ama burun deliklerinde, ağzında, kaşlarında, bana göre, huzursuz, sert veya arzulu öğelerin bulunduğunu gösteren…

Ama Bill Oliver’ın babasını gezgin bir iğne ustası olarak hatırlayabildiğini söyledi; Rivers ailesi ise eski Henryler zamanında soylu sayılırmış—bunu görmek isteyen Morton Kilisesi’nin kayıt defterlerine bakabilirmiş. Yine de, yaşlı efendinin diğer insanlardan pek farkı olmadığını ekledi: avlanmaya, çiftçiliğe ve benzeri işlere fazlasıyla düşkünmüş. Hanımefendi…