Diana gülümsedi. “Neden, St. John, on yedi ya da on sekiz yaşından büyük olamaz,” dedi. “Yaklaşık on dokuz yaşındayım: ama evli değilim. Hayır.” Yüzümde bir sıcaklık yükseldi; çünkü evlilikten söz edilmesi acı ve sarsıcı anıları uyandırmıştı. Hepsi utanç ve heyecanımı gördü. Diana ve Mary…

Bu ince bir tasvir değil mi, okuyucu? Yine de onu anlatan kişi, kimseye nazik, uysal, etkilenebilir veya hatta sakin bir doğaya sahip olduğu izlenimini neredeyse vermiyordu. Şimdi oturduğu hâlde sessizdi, ama burun deliklerinde, ağzında, kaşlarında, bana göre, huzursuz, sert veya arzulu öğelerin bulunduğunu gösteren…

Ama Bill Oliver’ın babasını gezgin bir iğne ustası olarak hatırlayabildiğini söyledi; Rivers ailesi ise eski Henryler zamanında soylu sayılırmış—bunu görmek isteyen Morton Kilisesi’nin kayıt defterlerine bakabilirmiş. Yine de, yaşlı efendinin diğer insanlardan pek farkı olmadığını ekledi: avlanmaya, çiftçiliğe ve benzeri işlere fazlasıyla düşkünmüş. Hanımefendi…

“Peki ya o ne yapar?” “Bir papazdır.” Papazı görmek için parsonage’de eski hizmetçiye sorduğumda verdiği cevabı hatırladım. “O zaman burası onun babasının evi miymiş?” “Evet; yaşlı Bay Rivers burada yaşardı, babası, dedesi ve büyük dedesi de öncesinde.” “O zaman o beyefendinin adı Bay St.…

“Konuşma tarzına bakılırsa eğitimsiz biri değil, diye düşünüyorum; aksanı oldukça düzgündü; üzerinden çıkardığı giysiler çamur sıçramış ve ıslak olsa da pek yıpranmamış, ince ve kaliteliydi.” “Yüzü tuhaf; eti çekilmiş ve solgun olsa da ben onu yine de beğeniyorum; sağlıklı ve canlı olduğunda çehresinin hoş…

“Sus, Hannah! Bu kadınla konuşacak bir sözüm var. Sen dışarıda tutmakla görevini yaptın; şimdi bırak da ben onu içeri almakla kendi görevimi yapayım. Hem sana hem ona yakındım, söylediklerinizi duydum. Bunun alışılmış bir durum olmadığını düşünüyorum—en azından meseleyi araştırmalıyım. Genç kadın, kalk ve önümden…