Rüzgârın önünde koşarken, içimdeki sıkıntıyı uzayın engin havasına bırakmanın getirdiği vahşi bir hazdan kendimi alıkoyamadım. Defne yolunu inerken, kestane ağacının enkazıyla karşılaştım; siyah ve yarılmış olarak dimdik duruyordu: gövdesi ortasından bölünmüş, ürkütücü bir şekilde nefes alıyordu. Yarılar birbirinden kopmamıştı; sağlam gövde ve güçlü kökler…