“Lütfen o günlerden artık söz etmeyin, efendim,” diye araya girdim; gözlerimde biriken birkaç damla yaşı gizlice silerken. Sözleri benim için işkenceydi; çünkü ne yapmam gerektiğini biliyordum — hem de çok yakında — ve bu anılar, bu duygularının itirafı, önümdeki görevi yalnızca daha da güçleştiriyordu.…

Akşamın gelmesini sabırsızlıkla bekledim; çünkü seni huzuruma çağırabilecektim. Sende, benim için alışılmadık—hatta büsbütün yeni—bir karakter sezmiştim: onu daha derinlemesine incelemek, daha iyi tanımak istiyordum. Odaya, aynı anda hem çekingen hem de bağımsız bir tavır ve ifadeyle girdin; kıyafetin tuhaftı—tıpkı şimdi olduğu gibi. Seni konuşturdum;…