Dudaklarını kapattı. “Bu öfke selini dökmekle kendini yormana gerek yoktu,” diye yanıtladı Georgiana. “Herkes senin varlığın içindeki en bencil, en kalpsiz yaratık olduğunu biliyor; ve ben senin bana karşı beslediğin kötü niyeti de biliyorum: Lord Edwin Vere konusunda bana yaptığın oyunla bunun örneğini çoktan gördüm. Benim senden yükseğe çıkmamı, bir unvan sahibi olmamı, senin yüzünü […]
Continue Reading
Tanıdık bir yüz oradaydı: eskisi gibi sert, acımasız; o hiçbir şeyin yumuşatamadığı kendine özgü bakış, biraz yukarı kalkmış, buyurgan, despot kaş… Kaç kez o kaşın tehditle ve nefretle üzerime indiğini görmüştüm! Çocukluk korkularımın ve acılarımın hatırası, şimdi o sert çizgiyi seyrederken yeniden canlandı. Yine de eğildim ve onu öptüm; bana baktı. “Bu Jane Eyre mi?” […]
Continue Reading
“Bayan Ingram’ın dudaklarından dökülen emirler, bir bardak sütlü suya bile ruh katardı.” “O halde dikkat et; eğer beni memnun etmezsen, sana bu işlerin nasıl olması gerektiğini göstererek utanç vereceğim.” “Bu, yetersizliğe ödül vadetmek olur; o hâlde şimdiden başarısız olmaya çalışacağım.” “Gardez-vous en bien! Eğer bilerek hata yaparsanız, size denk düşen bir ceza tasarlayacağım.” “Bayan Ingram […]
Continue Reading
Dâhi olmanın, kendinin farkında olmakla eşdeğer olduğu söylenir. Bayan Ingram’ın bir dâhi olup olmadığını bilemem; ama şunu söyleyebilirim ki, kendinin farkında olması olağanüstüydü—gerçekten de son derece kendinin farkındaydı. Nazik Bayan Dent ile botanik üzerine bir sohbete girişti. Görünüşe göre Bayan Dent bu bilim dalını çalışmamıştı; ne de olsa, dediğine göre, çiçekleri seviyor, “özellikle yabani olanları.” […]
Continue Reading